Hacı Süleyman Çakır Huzurevi

Eskiden burası Çocuk yuvası idi 1967 1972 yıllarında ben burada kaldım. Binanın arka kısmında salıncaklar vardı. Tahta oyuncak arabalar vardı. Perihan abla vardı bize hep masal anlatırdı biz ona peynir abla derdik. Binadan bakınca hava alanını ve inen kalkan uçakları görürdük. Ben burada toz Pembe bir hayat yaşadım takı Çorum Yetiştirme Yurduna gönderilene kadar. İsmail Akşun.

---

Ziyaret amacıyla gittiğim bu yerde karşılaştığım tablo maalesef insanın içini rahatlatacak türden değildi. Battaniyeler ve çarşaflar hijyen açısından oldukça yetersiz görünüyordu. Bazı yaşlıların bakımsızlıktan dolayı zor durumda oldukları açıkça hissediliyordu. Düşmemeleri için bileklerinden bağlanmış birkaç kişiyi görmek beni gerçekten derinden etkiledi. Unutulmamalı ki hepimiz bir gün yaşlanabilir ve başkalarının bakımına muhtaç hale gelebiliriz; kimse bu şartlarda yaşamak ya da hayata veda etmek istemez. Ayrıca Google’daki yorum sayısının bu kadar az olması ve bazı yorumların görünmemesi de soru işareti oluşturuyor. Biraz vicdan ve empatiyle, burada kalan insanlara çok daha insani koşullar sağlanması gerektiğini düşünüyorum. Bu yorumu okuyan herkesin, imkânı varsa gidip oradaki insanlara sahip çıkmasını temenni ediyorum.

---

Ziyarete gittiğim bu yerde gördüğüm manzara hiç de iç açıcı değildi. Battaniyesi kirliydi çarşaflar kirliydi yaşlıların aç olduğundan nefesi kokuyordu bir kaç yaşlıyı düşmesin diye bileğinden bağlamışlar. Hepimiz bir gün yaşlı olacağız ve bakıma muhtaç olabiliriz siz bu şekilde ölmek ister miydiniz ? Google yorumlarının silindiğini düşünüyorum bu kadar az yorum olması hiç normal değil. Elinizi biraz vicdanızıza koyun ve öyle davranın burada kalan insanlara. Bu yorumu gören herkesten dileğim de yaşlısı olmasa da gidip oradaki insanlara sahip çıkmamız gerektiğidir